Bardo (do 1945 niem. Wartha) – miasto w woj. dolnośląskim, w powiecie ząbkowickim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Bardo, nad Nysą Kłodzką. W latach 1975-1998 miasto administracyjnie należało do woj. wałbrzyskiego.

Według danych z 30 czerwca 2008, miasto liczyło 2763 mieszkańców.

Założone w X w. jako gród obronny w Górach Bardzkich nad przełomem Nysy Kłodzkiej. O polskości tego terenu świadczy fakt, że kasztelanami bardzkimi byli wyłącznie rycerze polscy, a okoliczne miejscowości w większości już istniały i były zamieszkane przez ludność słowiańską. Na terenie grodu istniała już wówczas kaplica, wymieniona po raz pierwszy w 1189 r. jako należąca do joannitów. Około 1290 r. Bardo straciło ostatecznie swoje znaczenie strategiczne i przestało być kasztelanią. Teren grodu w 1299 r. kupili cystersi i od tego momentu do 1810 r. byli właścicielami miejscowości.

Jak podają miejscowe przekazy i legendy, już ok. 1200 r. szerzył się tutaj kult maryjny, związany z cudowną figurką Matki Boskiej, która jest po dziś dzień największym skarbem Barda. Czyim jest dziełem i kiedy znalazła się w Bardzie, nie wiadomo. Wiadomym jest, że już od połowy XIV w. Bardo rozwijało się dzięki swojemu położeniu i coraz częściej przyjeżdżającym tutaj pątnikom. Prawa miejskie od początku XIV w. W 1874 r. wybudowano linię kolejową Wrocław – Kłodzko. Po II wojnie światowej utraciło prawa miejskie. Bardo uzyskało status osiedla w 1954 r. Ponownie miasto od 1969. Obecne Bardo jest niewielkim letniskiem, specjalizującym się w koloniach dziecięcych oraz ważnym ośrodkiem turystyki. Zlokalizowany jest też tu drobny przemysł papierniczy i meblarski.

Źródło: Wikipedia (autorzy, na licencji GNU FDL)